Professionele Slachtoffers Poem by Madrason .

Zo men de onderdanen leert
in onderdanigheid presteert
zo eert de hond zijn baasje
die hem conditioneert
de keizer heeft zijn kleren aan
en rijst bij volle maan
het krieken van de dag
de lach er tegen aan
zo heeft hij ook een nar of twee
ze lijken zeer gedwee
ze lijken ietwat in de war
geen man of vrouw maar kwee
zo heeft hij er eigenlijk
dus in werkelijkheid wel vier
nou wars van al die narrigheid
de narigheid begint
bij het personeel dat
zich gedraagt als kind
en schreeuwt en kwijlt
en spuugt en ijlt
en tiert en brult vol ongeduld
maar onschuld is hen vreemd
aan hen ook niet besteed
die staan er mee gereed
zodra de baas paraat
en vol van kattenkwaad
de narren worden er narig van
zo ook de vrouw en man
voor al hier in europien
daar kent men er zeer velen
men hoort ze wenen, kwelen
en als de baas verdwenen
hoort men ze jolig spelen
alsof geen werk, vervelen
dan hoor je hun gekwinkeleer
uit krasse norse boerenkelen
en als je vraagt zo godgeklaagd
of ze niet kunnen werken
zul je de clowns bemerken
dan roepen ze auwauw, miaauw
en rollen op hun ruggen
dan zuchten ze en kuchen
als stierven ze een dood
en sloegen alle reden
genadeloos uit 't lood
potverterend, zakvererend
snoepend, poepend
schande roepend
zo harteloos hun
och, zo broze wereld! M