स्वर्गभन्दा पर** Poem by Aman Basnet

कससँग दाँजूँ तिमीलाई म?
चन्द्रमासँग कि स्वर्गका तारासँग?
तर तिमी उभिँदा नीलो आकाशमुनि,
चन्द्रमाको उज्यालो पनि
फिक्का भएर हराउँछ।

सागरको अथाह गहिराइसँग दाँजूँ कि?
तर तिम्रा आँखाको मौन गहिराइमा
सागर आफैँ हराएको जस्तो लाग्छ।
किनकि त्यहाँ छ शान्ति,
त्यहाँ छ रहस्य,
त्यहाँ छ अनन्त गहिराइ।

सूर्यसँग तुलना गरूँ कि तिमीलाई—
जसले बिहानलाई जन्म दिन्छ,
जसले संसार उज्यालो बनाउँछ।
तर तिम्रो मुस्कानको एक झिल्कोले
सूर्यका हजारौँ किरणलाई पनि
मौन बनाइदिन्छ।

फूलसँग तुलना गरूँ कि?
स्वर्गका बगैंचामा
अनगिन्ती फूल फुल्छन्,
सुगन्धले आकाश भरिन्छ।
तर तिम्रो उपस्थितिको एक सासले
ती सबै सुगन्धलाई पनि
लाज लाग्ने बनाउँछ।

सूर्योदयले पहाड सुनौलो बनाउँछ,
साँझले आकाश रातो र बैजनी रंगले रंगाउँछ,
समुद्रले पुराना गीतहरू फुसफुसाउँछ,
र चन्द्रमाले रातलाई उज्यालो पार्छ।

यी सबै सुन्दर छन्,
यी सबै अद्भुत छन्,
यी सबै प्रकृतिका चमत्कार हुन्।

तर जब म तिमीलाई हेर्छु—
यी सबै उज्याला,
यी सबै सुन्दरता,
यी सबै चमत्कार
शान्त भएर टाढा उभिन्छन्।

त्यसपछि मात्र मैले बुझें—
स्वर्ग कुनै टाढाको ठाउँ होइन,