در رهی عشق تو از تاب و توان کم نشوی Poem by Ahmad Mahmood Imperator

در رهــی عشق تو از تاب و توان کم نشوی

از جمعِ خوب ترین هـــــای جهان کم نشوی

دست بــــردار تو هرگــــز نشوم بـــــاور کن

از نــگاهی من بی دست و زبـــان کم نشوی

روح تو در فلکستــــــان ادب بــــــــاد همیش

تاکه هستی ست ز شیرازه ی جان کم نشوی

می پاک سخنت در قدحی لالــــــــه ی سرخ

از خــــرامِ چمــــنِ سبـــــــزِ زمان کم نشوی

قــد بر فــراشتـــی و جلوه ی شمشـــــاد کنی

از نـــوازشــــگریی ســـــرو روان کم نشوی

نیمــــی ایمـــــای تو آتش فکنــــد عالـــــم را

از طـــــرازِ نگاهـــــی راز نهــــان کم نشوی

است در سلســــله ی زنــدگی انــــواع خطـر

هوشــــداری که تو از تیـر و کمان کم نشوی

بیــدل و مولــوی و حافـظ و سعــــدی خوانی

از ســــرِ ذکــــری کلیـــم همـــــدان کم نشوی

ســــــوره ی عشق تو دایــــــم ز لبم میجوشد

از دعــــای لبِ هر پستـــــــه دهان کم نشوی

گرچــــه از یاد تو امــــروز فراموش هستـــم

لیـــــک از دفتـــــــر محمود جوان کم نشوی
—————-
احمد محمود امپراطور
کابل /افغانستان